Crkva

 Belanovačka crkva

 Prepoznatljivost jednog mesta ne čine samo lokalitet i priroda koja ga okružuje, već i nešto što je odmah uočljivo –  crkva,  jedinstveno i posebno zdanje. U nezadrživom protoku vremena, pored vrednih umetničkih ostvarenja, ona je svedočanstvo vremena u kojima se ogleda prošlost jednog naroda. Svojom veličinom, lepotom i vedrinom na uobičajenom horizontu ukazuje nam se lepa, visoka, bela i vitka građevina. Nad šumovitim predelom i mirnim naseljem, jasno se ocrtava svojim uzdignutim oblicima u belom – crkva Pokrova svete Bogorodice u Belanovici.


      Područje Kačera uvek je bilo u sastavu srpske srednjovekovne države, počevši od Nemanjića. Tek u vreme Stefana Lazarevića i despota Đurđa Brankovića, kada je srpska prestonica iz Kruševca premeštena u Smederevo. pa u Beograd, dolazi do razvoja kačerske oblasti, kada počinje i naseljavanje življa koje je bežalo od turskih osvajača. Vladavina Turaka ostavila je veliki trag u istoriji srpskog naroda a njihov odnos  prema srpskim bogomoljama bio je rušilački. Poznato je da je sve do 1793.godine postojala zabrana građenja hrišćanskih bogomolja što je izazivalo veliki gnev kod srpskog naroda koji je očuvanjem vere  želeo da sačuva svoj nacionalni identitet. Posle rata Turaka i Austro – Ugara krajem XVIII veka, Srbi su bili na strani Austro – Ugara te posle njihovog povlačenja,Turci su pravili odmazdu, zbog toga, nad Srbima. Hadži Ruvim je zapisao 1788. godine,  da su Turci u Valjevskom kraju popalili mnogo crkava. Istoričar dr Marija Isailović  piše da je skoro pet vekova srpskog naroda pod Turcima proteklo  u znaku dominacije pravoslavne crkve. Crkva je bila privilegovani stub srpske srednjovekovne feudalne države, pa je u periodu stradanja naroda preuzela ulogu čuvara tradicija i propagatora nacionalnih ideja. I ako je time želela da obezbedi svoj položaj i obezbedi aututoritet aktivnog pravoslavnog sveštenstva, prihvaćena je nesumnjiva činjenica u proučavanju kulturne istorije.
       Sa velikim selenjem stanovništva pod turskom najezdom uporedo su se podizale i obnavljale crkve i manastiri u novim sredinama. U Kačeru su podizane male bogomolje udaljene od puteva, na skrovitim mestima i neugledne da ih Turci ne pronađu i popale. Građene su u selima na šumovitim mestima kako bi bila što više skrovita,  Ostaci temelja takvih crkava se i danas mogu videti u selima Kačera: Šutcima- Crkvište ispod kuće Živka Milovanovića, Bosuti- manastir Svetog Grgura, Berisavi, Belanovici - u Osoju Crkvena kosa, Dragolju -Nikolac, Kalanjevcima i u Živkovačkoj reci - Crkvine.

 Crkvene dveri Šutačke crkveIkonostas stare Šutačke crkve u Jarmenovcuma 

 Blizina Žiče imala je uticaj na crkvene prilike.  Od 1459.godine, kada je Smederevo osvojeno od Turaka, vode se ratovi, što je nateralo i stanovnike Kačera da se sele. Seobom 1690. godine pod Arsenijem Čarnojevićem ovaj kraj je potpuno opusteo i crkvena organizacija se 1766.godine potpuno ugasila. Tek krajem XVIII veka utvrđeno je postojanje šutačke crkve, začetnika duhovnosti ovog kraja.
       

Šutačka crkva u Jarmenovcima danas     Prva koja se pominje bila je Šutačka crkva brvnara,   kao najstarija crkva u čitavom kraju posvećena arhanđelu Gavrilu i podignuta na mestu gde danas potok Dobrilovac preseca put Belanovica – Ljig, izdignuta na jednoj zaravni gde se i danas nalaze grobovi ondašnjih sveštenika. Po zapisima Milana Đ. Milićevića, ova crkva brvnara, nazvana kasnije Cerkva Šutačka  podignuta je1789. godine (druge potvrde o tom nema).Navodi se da je to bila mala crkvica-brvnara satesana od stabala u vreme ratova i nevolja. Sagrađana je na ataru Popovića u selu Šutci, često je menjala lokaciju. Iz Šutaca premeštena je u   atar sela Kalanjevaca iznad mesta gde se rečica Belanovica uliva u Kačer,   gde se počelo formirati naselje i od koga će kasnije postati Belanovica. Od tada crkva mennja naziv u Kalanjevačka. U njoj je službovao sveštenik Pavle Popović  iz Berisave  koji je kasnije sahranjen u porti ove crkve. Služila je do 1864. godine, kada je  u Belanovici izgrađena nova a stara  preseljena u Jarmenovce. Kasnije je ona rekonstruisana i renovirana te je promenila spoljašnji oblik ; omalterisana je , krov od šindre je zamenjen crepom. U njoj je obavljana služba do 1973. godine, kada je pored stare izgrađena nova.
 
         Prvi zapis o njoj spominje se 1789. godine kada je pop Atanasije Divkosić, na službeniku štampanom u Rusiji,   zapisao u letopisu belanovačke crkve, da je rukopoložen za sveštenika, od gospodina Danila, episkopa bukovičkog, u crkvi hrama svetih apostola Petra i Pavla u Tominoj crkvi meseca novembra 1789. godine. Ovaj zapis nalazi se u letopisu belanovačke crkve kao i Minej iz 1789.godine koji je štampan u Rusiji a predat je šutačkoj crkvi 1810. godine. U zapisu na Službeniku štampanom 1760. godine u Rusiji piše“ Rukopoložen za đakona od Gospod, Gerasima, Episkopa eparhije Transilvanije meseca juna 11. na Sv. Apostola Vartolomeja i varnavu, leta Gospodnjeg 1789. U crkvi sabornoj narečenoga hrama Sv. Oca Nikolaja“
          Šutačka crkva brvnara po izgledu, obliku i veličini bila je identična drugim seoskim crkvama koje su se u Srbiji u to vreme gradile. Po svojoj unutrašnjoj konstrukciji podseća na tip crkve brvnare, dok njen spoljni izgled daje utisak građevine sa bondručnim sistemom i dvovodnim krovom blagog nagiba, prekriven šindrom, tako da više liči na profani objekat nego na hram. Bila je izduženog pravougaonog oblika dimenzija  16×8 metara sa trostranom apsidom na istočnom delu. Zidovi su bili omalterisani i žuto okrečeni.. Vrata su bila jako dekorativna a zidovi su bili oblepljeni blatom. Krov je bio i dosta strm zbog velikih snegova u to vreme. U unutrašnjosti prostorije sa zapadne strane, gde su i ulazna vrata,  malo je izdignuta, odvojena posebnim zidom manje priprate i naosa. Ovakav unutrašnji izgled se retko gde u Srbiji gradio u to vreme.   
           Prvobitni ikonostas je bio islikan 1860.godine i od njegovih ikona sačuvane su dve prestone ikone „Bogorodica sa Hristom“ i „Hristos Pantokrator“. Prema zapisima na njima, vidi se da su one delo grčkog ikonopisca Stavrosa koj je sredinom prošlog veka radio u manastiru Vraćešnica. Iz nešto kasnijeg perioda (1820. godine) očuvane su carske dveri, delo Dimitrija Brusničkog i Riste Molera, poznatih slikara svog doba. U crkvi se nalazi još jedno veliko vredno ikonopisačno delo-ikona „Bogorodice sa Hristom“ koju krunišu anđeli, delo poznatog požarevačkog slikara Živka Pavlovića slikana 1847.godine. 
          Kalanjevačka crkva  bila je  najznačajnija  i vodeća pravoslavna institucija za   kačerska sela u kojoj je radilo više sveštenika poreklom iz Šutaca, Kalanjevaca i Poljanica.
          Iz ove crkve ostao je određen broj pravoslavnih rukopisanih knjiga, rukopisa i materijalnih dokumenata, kao vrata od oltara, ikona i ostalog:.

  •  Minej iz 1789.godine kupljen kao poklon Petrije supruge vojvode  Lome crkvi i predat 1810.godine svešteniku Petru Matiću.  Zapisano je: „Ovu knjigu kupi Petrija sebi i svojim sinovima… 1810 leto avgusta 19 dan pri jereju Petru“;
  • Triod iz XVIII veka gde piše: “ovo kupi Arsenije Lomo…svetoj crkvi šutačkoj… 3 aprila 1818 leto”.Ovaj Triod   je priložila rodbina vojvode Lome 1810.godine a predat svešteniku Matiću

 ZapisPsaltir

  • Mesecoslov iz XVIII veka predat svešteniku Aleksiju Popoviću 1819.godine sa zapisom: „kupi pop Siniša za dušu … leto 1818“;
  • Časlavci više primeraka sa početka XIX veka
  • Psaltiri iz 1829 i 1857.godine a poklon bivših đaka Škole pletare koji su predati sveštenicima Iliji Prvuloviću i Dimitriju Đukniću
  • Strasno Jevanđelje iz 1754. godine, štampano u Rusiji, sa zapisom: „ovo Strasno Jevanđelje otkupi Jovan Milutinović… 1818 leto“;
    Psaltir iz 18. veka na kome piše: “pisa Pavle Milošević…leta 1817
  • Osmoglasnikjereja Pavla Popovića žitelja Berisave, nahije ru­dn­ičke, meseca marta 28–1830 leto“
  • Molbeno pjenije – iz 1801 na kome piše: „ovo sveto bl­ago­po­tr­ebno pjenije jereja Pavla Popovića žitelja Berisave meseca marta 28… 1834 leto“;
  • Časlovac iz 1852. sa natpisom: „Učenika Gavrila Aćimovića 2. ra­zreda… 31 marta 1858“;
  • Antimins iz 1829. godine na kome je zapisana godina osveštenja an­tm­insa od fanariotskog episkopa Gavrila jer svedoči da je Sveti Ar­ha­ngel Gavrilo bio patron (crkvena slava) crkve brvnare na ataru šu­tačkom;
  • Druge rukopisne sveske i spisi iz 1836.godine i kasnije sačuvane.

Navedene knjige su služile za verske obrede a i za potrebe škole. Štampane su u Rusiji i pisane staroslovenskim jezikom te imaju znatnu istorijsku vrednost. Crkvene knjige su bile i specifična vrsta letopisne gradnje jer su sveštenici i njihovi učenici, na prvim i zadnji stranama, ostavljali svojevrsne zapise i poruke kao dokumentarnu zaostavštinu za pokolenja.
        Sačuvani su i predmeti primenjene umetnosti

 

  • Krst proskurnik (5×13) od livene bronze iz 1872. godine izrađen u Rusiji;
  • Putiri – veći broj iz XVIII i XIX veka. Stariji su izrađeni od keramike a noviji od srebra

       Nebrigom, veliki deo inventara crkve dospeo je u privatne ruke ili muzeje u većim gradovima, kao sablja Arsenija Lome koja je  našla mesto u  čačanskom muzeju.   Na žalost, i danas se ne vodi računa da se sačuvaju vrednosti koje ova crkva poseduje.
        Uz crkvene knjige rođenih i umrlih se vode od 1836. godine pa od tada imamo pisane dokumente o imenima sveštenika koji su služili.
Prvi sveštenici Kalanjevačke crkve su se bavili i prosvetnom delatnošću. Otvarali su manje škole u privatnim kućama i verovatno uz naknadu obučavali decu pismenošću.
          Crkvene knjige rođenih , venčanih i umrlih svojih parohijana , beležili su sveštenici i svoja imena.Prvi koji se javljaju posle jereja Petra Matića 1810. godine bili su: Pavle Popović1836, Georgije Popović, Vasilije Popović 1842 , Miloš Georgijević Popović - sin popa Georgija Popovića, iz Šutaca  sa popadijom Marijom.  Dalje su službovali: jerej Toma Matijević 1843 sa popadijom Jakova. Njga nasleđuje njegov sin Vićentije , koji ima tri sina a jedan od njih je Lazar Matijević, pukovnik i jedan od osnivača varošice. Posle Vićentija dolazi jerej Dimitrije Đuknić  iz Kalanjevaca zatim Toma Popović-sin jereja Gligorija i popadije Ilinke od svešteničke loze Popovića iz Šutaca. Svi sveštenici iz šutačkog roda Popovića sahranjivani su pri Šutačkoj crkvi. Tako su i kasnije druge sveštenike sahranjivali pored današnje belanovačke crkve ili na starom kalanjevačkom groblju(koje više nepostoji) ili u Panjevcu, belanovačkom groblju zasnovenom 1876. godine.
            Od formiranja varošice Belanovice 1904. mesto je uvek deljeno na dve parohije koje su opsluživala dva sveštenika što se održalo do danas.

           U crkvenu knjigu su uneta sva sveštena lica za koje se zna da su božiju službu vršili u tri vremenska perioda :
--pri šutačkoj crkvi od 1789 do1837.godine ;
--u staroj kalanjevačkoj od 1837 do 1864.godine
 -- i u novoj belanovačkoj od 1864.  do 2007. godine.
            Radomir Milošević u knjizi Pokrov Presvete Bogorodice u Belanovici navodi sve sveštenike koji su služili do 2000. godine:  
      Od Atanasija Divkosića 1789.godine koji je služio pri cerkvi šutačkoj pred Prvi srpski ustanak, do 2007.godine,  zapisano je 26 sveštenika.
Petar Matić, rodom iz Stragara službovao za vreme Prvog i Drugog srpskog ustanka u Šutcima
pop Marko, jerej, rodom iz Poljanica, popovao sa Petrom Matićem
pop Siniša, jerej, stoji u mesecoslovu iz 18. veka
Aleksa Popović, jerej, iz Šutaca stoji zapisano u mesecoslovu
Toma Milićević, jerej iz Liplja služio  u Šutcima  pa 1837. u  Moravcima  a 1837. Zapis u psaltiru kaže: „Ovaj psaltir, mene đaka Tome Milićevića iz Liplja, nahije Rudničke, uzet, prvo u ime Boga i u ovom niže potpisanom danu pri učitelju Aliji Prvuloviću, 18. maja 1832. leta u školi“  Može se zaključiti da je pop Toma u Šutcima bio početnik .
Grigorije Popović, jerej iz Šutaca koga nasleđuje njegov sin
Pavle Popović, jerej iz Šutaca ,popovao u Prvoj parohiji kalanjevačke crkve 1830. a umro mlad i sahranjen u porti belanovačke crkve
1837- 1862 –Miloš Popović iz Šutaca. Sa bratom Pavlom jedno vreme službovao u Šutcima
1843-1869 -  Tomo Matijević, jerej iz Liplja službovao na Drugoj parohiji
1864- 1903- Vićentije Matijević, iz Belanovice , sin Tomin službovao na Prvoj parohiji i sahranjen u potrti crkve. Vićentije je otac pukovnika Lazara koji je ostavio najveći pečat u razvoju Belanovice.
1903- 1914 - Jovan Jevtić, protojerej iz Trudelja služio u Prvoj parohiji
1864- 1918 – Dimitrije Đuknić, protojerej i namesnik kačerski iz Kalanjevaca. Pre crkve bio je učitelj u Šutcima
1922 – 1961 - Lazar Radosavljević, protojerej i arhijerejski namesnik kačerski iz Belanovice. Jedno vreme bio učitelj u Bosuti. Služio u Drugoj parohiji. Mnogo uradio na održavanju crkve zajedno sa jerejima Pavlom Đuknićem , Miloradom Đurićem i Hranislavom Spasićem.
1922- 1933. – Pavle Đuknić, jerej iz Belanovice. Službovao u Prvoj parohuji . Sahranjen u porti crkve
1933 – 1938 – Milorad Đurić, protojerej iz Belanovice. služio u Prvoj parohiji. Bio je vrlo obrazovan, pisac i govornik
1938 – 1951 – Momir Nenadović, protojerej iz Vrbave, službovao na Prvoj parohiji. Bio je plemenit i vredan pastir i snishodljiv prema siromašnima , stoji u letopisu crkve
1951 – 1961 – Hranislav Spasić,jerej iz Ražnja bio paroh Prve parohije.
1961 - 1967 – Milomir Ceković, jerej iz Oplanića kod Gruže bio paroh Druge parohije. Vredno radio na uređenju crkve i pisanju letopisa. Počeo dogradnju trpezara , sredio crkvenu arhivu, uredio crkvenu portu, postavio prestoni kamen šutačke crkve i ogradio ga, postavio spomen ploču izginulim u Kolubarskoj bitki.
1961 – 1967 – Toma Darijević, jerej iz Prilika bio paroh u Prvoj parohiji
1967 – 1986 – Ljubiša Anđelić, jerej arhijerejski namesnik kačerski iz Ostre kod Čačka opsluživao je obe parohije. Odlikovan je činom pronamesnika 1981.
1968 – 1969 – Radomir Aćimović, jerej iz Janičića kod Požege i boi samo godinu dana u Drugoj parohiji. Otišao u Sabornu crkvu Beograd a zatim u Ameriku za paroha.
1971 – 1975 – Milorad Đorem, jerej iz Borija –Bosna i bio paroh Druge parohije
1975 – 2000 – Ratko Radojičić, protojerej iz Duba kod Bajine Bašte i do penzije radio u Drugoj parohiji.
1986 – 2000 – Milenko Lazić, protojerej , arhijerejski namesnik kačerski iz Bačevaca na Drini služio u Prvoj parohiji. Radio sa Ratkom Radojičićem na svim poslovima oko održanja dobrog glasa belanovačke crkve
2000 -      - Miodrag Marković, jerej iz Brančića radio u Prvoj parohiji      

 
             Svaki od pomenutih sveštenika ostavio je po neki trag u razvoju belanovačke crkve i o njima se može mnogo pisati.
            Jedan od mnogih ipak je bio različit; sveštenik Lazar Radosavljević, protojerej, rođen je 1894. godine u Belanovici (tada Kalanjevci), od oca Sretena i majke Mirosave. Po majci, on vodi poreklo od čuvenog srpskog vojvode i ustanika Arsenija Lome. Njegovu mladost i školovanje prekida Prvi svetski rat, pa kao i mnogi drugi, sa braćom i ocem prelazi Albaniju, pomažući kao intendant i bolničar vojnicima i ranjenicima. Mada je bio svedok velikog stradanja u tim vremenima, uspeo je ne samo da preživi, već i da se u izbeglištvu bavi muzikom i sportom.
  Kao mladom bogoslovu izuzetnog glasa, bio mu je ponuđen angažman u Milanskoj Skali, a bio je i atletičar i član Olimpijskog kluba. Aktivno se  pripremao za olimpijadu u Antverpenu 1920. godine, na kojoj je po prvi put nastupila Jugoslavija, ali Lazar zbog povrede nije otputovao.
          Po povratku iz rata, Lazar kao mladi jerej počinje svoje službovanje u Bosuti, gde je bio i sveštenik i učitelj. Mada je kasnije služio u crkvi u Belanovici, Bosuta je ostala njegova parohija svih 40 godina službovanja. Vremenom je postao arhijerejski namesnik kačerski. Bio je vredan i vispren sveštenik u čiju su kuću često dolazili mnogi ugledni ljudi, a vladika Nikolaj Velimirović mu je bio lični prijatelj. Iznad svega skroman i radan, pop Laza je bio čas na njivi, čas sa svojim pčelama, često na fudbalskom terenu, pa i u kafani, a najčešće u crkvi ili na svom, zapamćenom belom konju u obilasku parohije.
           Njegova supruga Danica vodila je Domaćisku školu u kojoj su mlade žene i devojke učile ručne radove i vođenje domaćinstva. Zajedno sa suprugom, pop Laza je bio ktitor crkve Sv. Trojice u Beogradu, učesnik i ogranizator mnogih dobrotvornih akcija. Pamti se kao ličnost, čovek velikog entuzijazma i energije. Preminuo je 1967.godine u Gornjem Milanovcu i sahranjen na groblju u Belanovici. 
      Potomci protojereja Lazara Radosavljevića tvrde da im je Lazar pričao i o osveštenju crkve nekih tridesetih godina ali pisanih tragova o tome nema. Loma je takođe darovao crkvu sa „Oktoihom“ u četiri glasa( knjige) štampan u Rusiji krajem 18. veka i koji se čuva u belanovačkoj crkvi. Na jednoj praznoj strani Oktoiha prota Lazar Radosavljević je grafitnom olovkom naposao tekst koji otkriva početak bratoubilačkog rata :
   „ NZ 1941. godine avgusta  15/2 na prenos mošti Sv. Prvomučenika arhiđakona Stefana u Belanovici je spaljena opštinska arhiva od strane „partizana“ – komunista i ubijen je na Kačerskom brdu Božidar Đilasović iz Šutaca-od strane partizana- prva žrtva u ovom kraju ubice od brata Srbina. Od ovog vremena počinju organizacije partizanske, četničke i Ravnogorske.
       Iz prvih dana zajedno su sarađivali Partizani i Ravnogorci protiv okupatora i Pećančevih četnika.
        U noći 20/7 X 1941.g U 1 čas po ponoći bila je prva borba u Belanovici na „Dom dečiji“. Ravnogorci i partizani   napali su četnike Pećančeve. Pre ovog, na dan crkvene slave „Sv Pokrova“14/1 X 1941. bilo je puškaranje, bacanje bombi oko ovog hrama i tako se posle ovog nizale borbe između braće“

  Ratko Radojičić protojerej iz Duba kod Bajine Bašte, Drugu belanovačku parohiju primio je 1977.godine i služio sa sveštenicima Prve parohije Ljubišom Anđelićem a potom Milenkom Lazićem. Ratko je dosta doprineo uređenju belanovačke crkve , porte i crkvenog doma. Ratka Radojičića je, po odlasku u penziju, zamenio   Miodrag Marković jerej iz Brančića. Vrlo brzo Markovića su zamenili    sveštenici  Ivica Tadić i   Tomislav Đokić. Zbog poremećenih odnosa u Srpskoj pravoslavnoj crkvi i u Belanovici je došlo dao promene sveštenika te je Ivica Tadić premešten u Čačak a Tomislav Đokić  zbog neaktivnost u društvenom radu i svojim lošim ponašanjem izazvao je nezadovoljstvo belanovčana,  kršenja crkvene discipline i nedozvoljenih radnji je suspendovan do okončanja postupka. Sada belanovačku crkvu opslužuje sveštenik Blagoje Vidaković koji je došao iz Kušića uz veliku pomoć supruge Ljiljane i penzionisanog Ratka        
     Inače,  sveštenik (pop) je narodno ime za sveštenika, osobu koja brine o poretku jedne crkve. Propovedanje i delovanje crkve u jednom naselju podeljeno je na manje oblasti koje se kod pravoslavnih nazivaju parohijama. Sveštenik je duhovni starešina jedne parohije. On se za svoju službu priprema školovanjem i vaspitavanjem u bogosloviji. Sveštenik postaje rukopoloženjem u crkvi i stavljanjem na raspolaganje svom vladiki. Prepoznaje se najćešće po bradi i naročitoj crnoj odeći – mantiji, koju nosi u svim prilikama. One znače njegovu posvećenost Bogu i posebno poslanstvo koje izvršava u narodu sa kojim dolazi u dodir. Pop daje, narodu koji veruje, primer duhovne snage i moralnog života.

          Osnovni zadatak sveštenika je bogosluženje, a takođe i duhovna briga i poučavanje vernika koji mu se obraćaju za savet. Pripremni, mlađi stepen svešteničke službe je đakon.
          Reč pop potiče od grčkoj pojma papa, što znači otac. Pravoslavni hrišćani za sveštenika koriste i grčki izraz jerej. Stariji po ugledu među sveštenicima nose zvanje protojereja.
          Sveštenici su kroz istoriju srpskog naroda bili najugledniji u narodu, često i jedini pismeni i obrazovani ljudi. Brinuli su se o organizovanju duhovnog života u najrazličitijim okolnostima, a neretko su morali da se staraju i za političko predvodništvo svog naroda. Ni jedan važan događaj istorije Srba nije prošao bez učešća srpskog popa, što važi i za ustanke i ratove.
              Nova belanovačka crkva  locirana je na brežuljku jugoistočno od naseljenog mesta. Svojom lokacijom dominira okolinom tako da je vidljiva sa svih strana, izuzev sa južne, jer je zaklonjena Glogovicom, visokim šumovitim brdom. Posvećena je Pokrovu Presvete Bogorodice, pokroviteljice i zaštitnice hrišćanskog roda, sazidana  1864. godine što se vidi iz zapisa na Svetom Prestolu gde je urezano.

Mesto oltara Šutačke crkve
      “ sveti presto prilaže Milisav Starčević iz Živkovaca 1863 g” .
                  Na mestu gde je bila stara crkva ostao je samo kamen na kome je ležao stub svetog Prestola ograđen drvenom ogradom. Kasnije 1962. godine na tom mestu postavljen je nov stub sa kamenom pločom  na kojoj stoji natpis Šutačka crkva ,a umesto drvene ograde urađena je metalna.
           Naziv je dobila po praznicima koji su praznovani u Rusiji što je u ono vreme bilo moderno. Nigde nije zapisano čijem je trudom crkva dovršena niti da je osvećena od episkopa. To je urađeno, na inicijativu sveštenika Milomira Cekovića, 1 novembra 1964. godine na stogodišnjicu  od strane episkopa žičkog gospodina dr Vasilija Kostića i episkopa šabačko- valjevskog gospodina Jovana Velimirovića uz sadejstvo sa deset sveštenika , dva đakona i hora monahinja iz manastira Ćelije i Bogovađe, kada je osvećen i novoizgrađeni trpezar.
         Sveštenik Ceković je takođe u letopisu belanovačke crkve zabeležio da je crkvu brvnaru obnovio pred Prvi srpski ustanak Arsenije Loma i da je tadašnji sveštenik Petar Matić pričestio i blagosiljao Lomu i njegovih 80 Kačeraca pred odlazak u bitku u selo Sibnicu.                                Belanovačka crkva sagrađena je masivna, u gotskom stilu pod uticajem vojvođanskih crkava 18. i 19 veka  jer su je, najverovatnije, gradili majsori iz Dalmacije. Jače naglašeni elementi gotskog stila su vidljivi po spoljašnjem i unutrašnjem prostoru.

Litija 1927. godineLitija 2007. godine
    Unutrašnji prostor joj je podeljen na tri traveja koji su zasvedeni sa krstastim svodom. Na zapadnoj strani sa leve i desne strane od ulaza nalaze se dve prostrane niše (u levoj su smeštene spiralne stepenice kojima se penje na galeriju i zvonik koji su iznad priprate). 

    Centralni prostor nema naglašene pevnice, dok prostrani oltar ima istaknute niše za proskomidiju i đakonikon (apsidalni zid je polukružan). Unutrašnjost glavne građevine neprimerno je popločana crno-belim keramičkim pločicama. Iz crkvenog letopisa se saznaje da su postavljene 1936. godine na mesto kamenih ploča.

   

              Spolja crkva   ima bogato obrađene fasade. Na zapadnoj, ističe se glavni portal sa naglašenim stubovima spojenim lukom i zabatom iznad. Pored glavnog portala, na hramu su i dva sporedna, južni i severni, čija je konstrukcija slična onoj na zapadnoj strani. U vrhu zapadne fasade je šestostran zvonik gotičke konstrukcije sa otvorima iznad koji su prelomljeni lukovi. Sama konstrukcija zvonika nije najsrećnije izabrana jer se ne uklapa svojom arhitekturom u ostali deo građevine. Pojava gotskih konstruktivnih elemenata na jednoj građevini u Srbiji druge polovine 19. veka objašnjava se činjenicom da su graditelji ovog hrama poticali iz Dalmacije. Iznad glavnog portala je manja rozeta bez ukrasa. Po dve rozete, od kojih je po jedna “slepa”, nalaze se na bočnim stranama priprate. U vrhu, duž svih fasadnih zidova, teče niz slepih arkada, iznad koga je naglašen horizontalni venac. Prostrane zidne površine razbijaju po dva velika prozorska otvora na bočnim stranama, a na apsidalnom zidu centralni otvor i po dva manja na nišama đakonikona i proskomidije. Sve fasade rasčlanjene su vertikalno plitkim pilastrima koji u vrhu imaju ukrase u obliku stilizovanog lišća. Građevina je pokrivena krovom na dve vode sa limom kao prekrivačem, dok je oltar prekriven biber crepom.
           Po svojoj konstrukciji, spoljašnjem izgledu i de­taljima odaje utisak gotskog stila.  Tokom godina ona je sačuvala svoj prvobitni izgled u celini. Obnovljena je 1967. godine kada je iznad glavnog portala po­stavnjena mozaična ikona Pokrov Svete Bogorodice.

 

 

 

 

  

 

       Belanovačka crkva ima ikonostasnu pregradu bojenu u plavo sa osam stubova bogato obrađenih kapitela. Iznad stubova su stupci sa duboreznom dekoracijom (u prvoj zoni su stilizovane školjke, a u dr­ug­oj stilizovano lišće). Ikonostasna pregrada je horizontalno ra­ščlanjena na zone. Ikone je slikao slikar Milisav Marković , predstavnik valjevske slikarske  škole, 1906/07. godine . Svojom lepotom naročito se ističu ikone: Majke Božije sa Hristom, Gospodnjeg vaskrsenja i Tajne večere.

Posle rekonstrukcije

Ikonostas pre rekonstrukcije

        Mnogo je bilo radova na održavanju i rekonstrukciji bilo od izgradne do danas. Neki su zabeleženi u letopisu crkve a neke su sveštenici beležili na raznim mestima:

  • U vreme popa Lazara Radosavljevića crkva je prepokrivena pocinkovanim limom. Uz njegovu inicijativu obavljani su radovi na crkvi sve do 1976
  • Postavljene keramičke crno – bele pločice
  • Stavljen pod krov crkveni trpezar

 -  1976. godine crkva je spolja okrečena krečom, postavljena mermerna ploča sa dobrotvorima -  -  1977. Skinut star i dotrajao patos, betoniran pod i posatvljen bukov parket u oltaru
        Iznad ulaznih vrata izrađena ikona Pokrov Presvete Bogorodice , rad Đure Radlovića prof. Akasemije u Beogradu, a poklonio je Dušan Uzelac

    Veća obnova crkve vršena je od 1989-1993. godine kada je  zamenjen metalni pokrivač sa bakarnim, metalni krst je zamenjen livenim mesinganim a poklonio ga GoPolejelejjko Arsić iz Valjeva. Četiri ocila na krstu uradio i poklonio Miroslav Mirić Piridžan iz Belanovice. izmenu fasade i krečenje donirao je Duško Đuknić iz Belanovice.
      Potrebnu građu za prepokrivanje krova darovao je „Belan“
Uz pomoć vernika, , zadruge“Kačer“, klanice „Srbokop“i „Belana“ krov je saniran i prepokriven bakarnim limom.
Pop Ratko Radijičić sa preduzećem „Standard“ iz Aranđelovca izvršio je skidanje stare fasade a malterisanje i fasadiranje uradio je Života Maksimović iz Moravaca. Urađen je betonski prilazni put, zamenjena elektro instalacija i crkva je osvetljena unutra i spolja. „Kačerkop“ Milovana Doganjića je poklonio uvođenje trofazne stuje u objekat a instalaciju je uradio „Elektron“ Polejelej (viseći luster) i druge radove na unutrašnjem malterisanju darovao je Zoran Krstanović iz Beograda a polejelej je izradila  Katarina Marinković iz Valjeva. Postavljen je i osvećen o proslavi crkvene slave hrama 2.000. godine. Malanje zidova i pripremu za crtanje izveo je Bogoljub Arsenijević, likovni umetnik .
      Restauraciju crkvenog ikonostasa i oštećenih ikona obavio je tokom 2007. godine restaurator Miodrag Marković a vladika žički Hrizostom služio je li­turgiju i osveštao restaurirani ikonostas crkve 13. oktobra 2007. godine uz prisustvo velikog broja gostiju. 

         Po želji Srbe Jovčića iz Kalanjevaca a uz pomoć protomajstora Aleksandra Živkovića (radio oslikavanje manastira Tvrdoš) oslikane su freskama istočni i zapadni svod crkve iznad vrata, te je crkva počela da dobija izgled punog hrama.              
       U prostoru oko hrama, koga zovemo porta, nalaze se grobovi sveštenika i značajnih ličnosti iz prošlosti.
        U porti su 60- tih godina prošlog veka izgrađeni trpezar i parohijski dom u kojem se održavaju skupovi i seoske litije a 2010. godine iz crkve je izmešteno mesto gde se pale sveće u ozidan prostor u kom je sačuvano mesto  sa “stubom svetog prestola”stare Šutačke crkve, jedinim materijalnim ostatkom koji svedoči  da je na ovom mestu postojala stara Šutačka crkva .

  Zid u crkvenoj kući oslikao Nenad Huber      Crkvena kuća( trpezar) služi za mnogobrojne prigodne priredbe i kulturne sadržaje. Promocije kniga ili drugi umetnički sadržaji se svake godine održavaju u prostoru belanovačke crkve i jako su dobro prihvaćeni od svih parohijana. 
      Od 2001.godine održavala se, svakog avgusta,  slikarska kolonija, gde su poznati i nepoznati slikari crtali i izlagali svoja dela. Slikarske kolonije od 2005. godine nema, ali litije i drugi pravoslavni običaji i slave obavljaju se ovde.  Zapadni zid trpezara oslikao je slikar i ikonopisac Nenad Huber. Inače u porti crkve ili trpezaru održavane su mnoge kulturne manifestacije gde su gostovali poznati umetnici, književnici i naučni radnici. U proslavi održanoj u porti crkve 2004. godine povodom 100 godina od proglašenja Belanovice varošicom, učestvovali su brojni umetnici i javne ličnosti: Matija Bećković, Emir Kusturica,  Miodrag Jaćimović, Dragoljub Petrović,Antonije Đurić, Milovan Danojlić, Miloš Žutić, Tanasije Uzunović, Sonja Knežević, Tihomir Arsić  i mnogi drugi.

            
  Pavle ĐuknićDimitrije ĐuknićSpomenik Pavlu i Dimitriju Đukniću

           U našem narodu, običaj je od davnina  da svoje značajne mrtve sahranjujemo u crkvama ili pored njih tako su i  sveštenici  Pavle Popović, Toma Matijević i njegov sin Vićentije  Popović, Dimitrije i Pavle Đuknić sahranjeni u porti crkve.
          U porti oko crkve su i grobovi 25 srpskih vojnika učesnika Kolubarske bitke 1916. godine  a umrlih u belanovačkoj školi, gde se za vreme Prvog svetskog rata  nalazila vojna bolnica. Uz  zid crkve nalazi se grob poručnika Ranosovića i spomen ploča generala Ranosovića , koji je umro i sahranjen u Parizu. U neposrednoj blizini , izvan porte , nalaze se spomenici krajputaši, koji su podignuti starim ratnicima i postavljeni u nizu kao svojevrsni svedoci slavne prošlosti srpskog naroda.  Ovi spomenici su preneti zaslugom sveštenika Milomira Cekovića iz živkovačkog potesa Crkvine gde se nekada nalazila crkva, a koju su Turci srušili.

pali u Kolubarskoj bitci

    Krajputaši 

Ispod crkve, na malenom platou crkvenog placa, pored pešačke staze, zaronjena u Glogovicu, nalazi se spomen česma koju je 1900. godine podigao đeneral Ilija Đuknić. Česma je služila žiteljima Belanovice za snabdevanje vodom sve do izgradnje vodovoda. Česma je renovirana 1998 i 2016.godine i dalje se sa nje građani snabdevaju pitkom vodom.
          Po podacima iz 2000. godine crkvena pravoslavna opština Belanovica ima 1138 domova sa 3459 parohijana. U Belanovici ima 154 pravoslavih domova, od kojih 74 pripada prvoj a 80 drugoj parohiji, sa ukupno 471 vernika. U Bosuti ima 201 dom sa 603 vernika, u Dragolju 134 doma sa 437 vernika, u Živkovcima 162 doma sa 469 vernika, u Kalanjevcima 171 dom sa 519 vernika, u Trudelju 140 domova sa 425 vernika i u Šutcima 170 domova sa 535 vernika.
       Od 1836.godine postoje dve parohije, koje pripadaju čačanskoj a kasnije žičkoj eparhiji. 
       Belanovačka crkva opslužuje vernike sela Bosute, Dragolja, Živkovaca (jedna parohija), Trudelja,  Kalanjevaca i Šutaca (druga parohija). Zbog velikog broja domaćinstava u ovih  6 sela i varošici Belanovici crkvu od formiranja varošice1904. godine, poslednjih 70 godina opslužuje po dva sveštenika. Crkvom upravlja  Crkveni odbor čiji su članovi po jedan iz svakog sela .           
         Belanovačka crkva je dobila pravo da organizuje proslavu pet vašara – panađura tokom godine na kojima se narod okuplja i razmenjuje svoje proizvode. U novije vreme, nažalost, oni se više pretvaraju u trgovinu švercovanom i kineskom robom, a sve je manje prodaje i kupovine stoke ili ličnih, domaćih proizvoda.
          Ranije su se vašari održavali na crkvenom placu gde je bilo fudbalsko igralište, i svirali su muzikanti bez pojačala a takt je davao veliki bas sa često 2 do 3 žice uz 3 – 4 kola koja su se savijala duž glavne ulice i na crkvenom placu. Sada se vašari održavaju  u glavnoj ulici pod dve , tri šatre uz promukle  glasove polugolih pevačica .

 

   

 Prvi vašar u godini,  održava se 12. maja u slavu svetog Vasilija Ostroškog, koji je u Belanovici počeo da se proslavlja od 2008.godine,sledi 24. juna Sveti apostoli Vartolomej i Varnava, zatim 15. avgusta  Prenos moštiju svetog prvomučenika i arhiđakona Stefana, pa 19. avgusta Preobraženje Gospodnje i pred kraj godine, 3. oktobra, Sveti velikomučenik Jevstatije.
             Belanovačka crkva slavi  14. oktobra  Pokrov svete Bogorodice  kada se okupljaju parohijani crkvene opštine i njihovi gosti. Obično je jedan od parohijana domaćin slave.

             U selu Bosuta koja je u parohiji belanovačke crkve a nalazi se na teritoriji  opštine Aranđelovac nalaze se temelji stare crkve za  koje nema nikakvih istorijsTemelji crkve u Bosutikih podataka sem ono što je ostalo u predanju. Veruje se da je sagrađena 1456.godine i da je u njoj sahranjen Đurađ Branković. Jedan od tadašnjih kaluđera  je  zapisao:
       ”vaj oci i braćo, kako ću vam opisati u ove dane nevolju i bezakonje nad hrišćanima i teške namete od bezakonskih i prokletih Turaka koji doneše uništenje i zapuštenje svetim i božanskim crkvama
           Veruje se da je crkva porušena prilikom seobe Srba 1690. godine. Meštani je zovu Grgurovom, ali o kom Grguru je reč, ne zna se. Po drugom predanju i arheološkim ostacima crkve smatra se da je to zadužbina Stefana Prvovenčanog. Legenda kaže:
          Umoran od lova, u pratnji svojih dvorjana, Stefan Prvovenčani je  svratio u jedno selo da se okrepi. Na trpezi koju su postavili meštani, kao nekim čudom, našla su se sva jela koja je kralj od detinjstva svog najviše voleo. Iznenađen ovakvom pažnjom, Stefan priupita meštane ko je to silne đakonije pripremio. Tada pred kralja istupi njegova davno zaboravljena sestra koja je u ranoj mladosti, pošto je priroda baš nije obdarila lepotom, bila sklonjena sa dvora i udata za očevog konjušara. Prepoznavši se sa sestrom, Stefan odluči da joj u znak zahvalnosti podigne crkvu. Meštani sela Bosuta veruju da su ostaci crkve, stradale u vreme Turaka na jednom bregu poviše sela, tragovi Stefanove zadužbine.
         U vreme Brankovića (15-16.vek) postojala su dva Grgura. Jedan Grgur bio je sin Vuka Brankovića. On se zamonašio i uzeo ime Gerasim. Drugi, Grgur Slepi; sin je Đurđev. Sultan Murat II je njega i njegovog brata Stefana optužio za zavereništvo i osudio na oslepljenje 1441. godine. Na osnovu toga narod ove ruševine vezuje za Grgure. Grgur Slepi nije bio svešteno lice, a Grgur, sin Vuka Brankovića, bio je zamonašen. Moguće je da je crkva po njemu nosila ime, kažu u Narodnom muzeju u Berogradu.
          Prve pomene o razrušenoj crkvi u selu Bosuta arheolozi nalaze u izveštaju jednog etnologa, člana Srpske kraljevske akademije, koji je 1905. godine, prilikom obilaska ovih krajeva, zabeležio priče meštana. Bosućani ovaj objekat za koji veruju da je zadužbina Grgura Brankovića zovu manastirom Svetog Ilije .
          Godine 1998 izvršena je konzervacija ostataka ovog objekta i projektovana nadgradnja nove crkve na postojećim temeljima , kada je obavljeno i osvećenje temelja.
         Sveštenici u bosutskoj crkvi pominju se za vreme oba ustanka pop Kostić ili kaluđer Kostić koji je i sam bio ustanik i poginuo od Turaka 1815. godine.

         Kao što sve u životu ima neka pravila tako i u crkvi postoji kodeks ponašanja koga bi se  se trebalo pridržavati.          
         Pravoslavni hram mesto je susreta sa Bogom i svetiteljima, precima i samim sobom. To je mesto gde se dolazi u miru i čistih misli. Kako je crkva zajednica ljudi, ona ima i svoja pravila kojih bi trebalo da se pridržava svaki istinski vernik, kako bi svako moga da doživi molitvenu punoću tokom boravka u hramu. O poseti hramu koji  je praznik za svakog vernika i u tom duhu bi trebalo i da se ponašamo piše Rade Dragović u „ Pravoslavnom bukvaru“:

       Ulazak u hram i liturgija: Ulazeći u hram, običaj je da se uz blagi naklon prekrstimo. Pravilo je da se prvo prilazi celivajućoj ikoni koja se nalazi u srtedišnom delu crkve.U crkvu se ne dolazi prepunih stomaka, sa žvakaćom gumom, sa rukama u džepovima.  Ženama se savetuje da u crkvu dolaze bez karmina, kako na ikoni ne bi ostajali tragovi celivanja , kao i bez kratkih suknji, šortceva, halina sa dubokim izrezom, provokativnom i napadnom odećom, upadljivom šminkom,..  Po završetku obreda , vernik se okreće ostalim vernicima koji čekaju svoj red celivanja, blago se pokloni i zatraži oproštaj. Razgovori tokom službe su nepristojni, jer se time remeti mir drugima. Za vreme molitve treba zaboraviti sve svakodnevne brige  te da   posvetimo svoje srce i um samo molitvi. Jedino tako možemo izaći iz hrama novi, očišćeni, osvećeni i preporođeni.
          Vera dolazi slušanjem reči Božijih u čitanju Svetog jevanđelja, slušanjem molitvi, pesama, svoga srca i bližnjih. Za vreme čitanja Svetog jevanđelja stojimo mirno, pognute glave, opuštenih ruku i u tišini i otvoreni za reč Božiju. Isto važi i za iznošenje Časnih darova na liturgiji, osvećenje, pričešće i blagosiljanje prisutnih.
         Pričešćivanje:   Na sveto pričešćivanje izlazimo po blagoslovu svog duhovnika, ako smo redovno postili. Putiru-čaši, prilazimo u potpunom miru, izgovarajući sa sveštenoslužiteljem molitvu. Ruke su nam prekrštene na grudima, desna preko leve. Nikada se ne krstimo pred samim putirom, da ga ne bismo podizanjem i spuštanjem ruke gurnuli i prosuli sveti sadržaj.. Pred uzimanje pričešća izgovaramo svoje ime na šta sveštenik izgovara:“Pričešćuje se sluga Božiji telom i krvlju Hristovom“. Smarta se da su posude u kojima se nalazi najveća svetinja- krv Hristova, osveštane dejstvom Svetog duha, i da nisu podložne virusima, bakterijama, niti bilo kojoj nečistoći.
             Pred pričešće svetim Hristovim tajnama  ne jede se i ne pije  ništa do ponoći. Žene ne stavljaju karmin kako ne bi ostavljale trag na kašičici iz koje se uzima pričešće. Zatim se uzima nafora-osvećeni hleb, vodeći računa da da ni jedna mrvica ne padne na pod. Ukoliko se to dogodi treba je pokupiti  jer je reč o svetinji.
            Kako se krstimo:  Sve sveštene radnje i sve molitve osvećuju se znakom krsta. Krstimo se tako što u jedno saberemo prste desne ruke- palac, kažiprst a mali i domali prst savjemo na dlan. Tri spojena prsta simbolizuju Sveto trojstvo- Oca, Sina i Svetog duha, dok su dva prsta na dlanu simbol dvojstva Hristove prirode – božanske i ljudske.
              Sa tri sastavljena prsta dotičemo najpre čelo, posvećujući Bogu svoj um, i izgovaramo „U ime Oca“ , zatim deo ispred grudi, posvećujući Bogu svoje srce, izgovarajući „ i Sina“, a na kraju dodirujemo desno pa levo rame, posvećujući Bogu svoju snagu, govoreći „ i Svetog duha“. Završavamo sa „ Amin“, što znači „Neka tako bude“.
               Pogrešno je krstiti se „ u vazduhu“ a brzinu, improvizujući krsni znak kratkim potezima.  Znakom krsta osvećujemo sebe, čitavo svoje biće. Krsnim znakom rasteruju se sve nečasne sile, njime se ispoveda vera u Boga i vaskrsenje, kao sastavni deo molitve vernika.
              Blagoslov: Sveštenoposlužitelju se prilazi smerno i uz celivanje ruke uz reči“ Oče blagoslovite“. Vernik tada od sveštenka dobija blagoslov rukom čiji prsti formiraju početna slova Hrisovog imana. Za vreme službe kada sveštenik blagosilja narod, svi treba da poviju glave smerno, primajući blagoslov kao od samog Gospoda. Ovim poklonom vernici izražavaju svoju blagodarnost Bogu i njegovoj bladodati i milosti.
              Paljenje sveća: Sveće treba kupovati isključivo u hramu, jer su na tom mestu osveštane. Iako je ustaljena praksa da se na gornjoj polici pale sveće za zdravlje i blagodet živima, a na donjoj, za pokoj duše umrlih, u Hristu su svi živi, pa se ne treba opterećivati formalnom stranom ovog čina.
 Dragović nas dalje u bukvaru upoznaje šta su:
Pravoslavlje : je zbir učenja i delovanja Pravoslavne crkve. Nju je osnovao  Isus Hristos i ona je izraz njegovog prisustva u istoriji ljudskog roda i čuvar apostolskog predanja i kanona usvojenih na vaseljenskim saborima. Pravoslavna crkva danas broji oko 300 miliona vernika u svetu.
Tvorac : je Bog koji je večan, koji od uvek postoji i koji je stvorio čitav svet. Najvažnije što je stvorio je- čovek te se zato i kaže da su ljudi Božija deca. Pre čoveka, stvorena je svetlost, nebo, voda, bilje, sunce, mesec i zvezde kao i sav živi svet.
Sveti duh : je treće lice Svete Trojice, koji se slavi zajedno sa Ocem i Sinom. On je najpre sišao na apostole u obliku huka sa neba, vatre i plamenih jezika. Tako su se oni ispunili Duhom svetim, posle čega su krenuli po svetu da propovedaju Hristovo jevanđelje. Dan kada se to desilo naziva se Trojičindan ili Pedesetnica.
Raj : je mesto u kome se čovek pridružuje Bogu i njegovim darovima, a koji pripadaju ljudima koji su to zaslužii svojim hrišćanskim vrlinama. Prema Starom zavetu, čovek je nekada živeo u raju, ali je zbog svoje neposlušnosti morao da ga napusti.. Negovi tragovi su sačuvani u lepoti pričešća, ljubavi prema ljudima, kao i celoj prirodi.
Anđeli : su bestelesni, nevidljivi duhovi koje je Bog stvorio pre vidljivog sveta Svaki čovek na krštenju dobija svog anđela čuvara, koji ga voli, podstiče na dobre misli i čuva od zlih postupaka. To je njegov najverniji i najbliži drug.
Zapovesti: su neka vrsta vere u Starom zavetu. Nih je deset, a Bog ih je na Sinaju poslao ljudima preko proroka Mojsija. Najveća Hristova zapovest je „ Ljubi Boga svoga svim srcem svojim, i svom dušom svojom, i svim mislima svojim, i svom snagom svojom.“
Molitva : je čovekovo obraćanje Bogu. Hrišćani mogu da se mole Bogu na svim mestima najčešće ujutru i uveče, pre i posle jela, kao pre ili posle važnog posla. Najpoznatija molitva je „Očenaš“ , kojom je Hrist darivao apostole.
Nafora : je komadić hleba koji se osvećuje tokom liturgije i deli vernicima na kraju bogosluženja. Ona se prima sa velikim poštovanjem, uz celivanje krsta i ruke sveštenika koji je deli.
Đakon :ili sluga, služitelj je jedan od činova u crkvi. To je prvi stepen svešteničke službe. Đakoni pomažu sveštenicima, kako na liturgiji, tako i u svakodnevnom poslovima u crkvi i njenoj administraciji.
Eposkop : ili vladika služitelj je najvišeg ranga. On predvodi liturgiju i ima ulogu učitelja jevanđelja. On se smatra najvećim autoritetom u hrišćanskom učenju i rukovođenju poverenom eparhijom.
Svetitelji : su najsavršeniji hrišćani. Oni su u najvećoj mogućoj meri sebe posvetili veri i ljubavi, čime su potvrdili Hristovo postojanje.Oni su naši prdstavnici kod Boga, koji sa mole za nas i pomažu nam u nevoljama. Oni su besmrtnici koji žive kroz veru i molitve vernika. Najveći srpski svetitelj je Sveti Sava.
       U nedelju, 12. juna 2016. godine sveštenstvo i verni narod Belanovice  dočekali su  Njegovo Preosveštenstvo Episkopa žičkog gospodina Justina.

Crkveni velikodostojnici u Belanovici

     Preosveštenstvu su u Svetoj Liturgiji sasluživali: protosinđel Sava (Ilić), arhijerejski namesnik kačerski protojerej Svetolik Marković, jerej Miodrag Marković, Arhijerejski namesnik kolubarski protojerej – stavrofor Saša Timotić, protojerej – stavrofor Predrag Dragićević iz Obrenovca, protojerej Saša Petrović  iz Omahe (Nebraska, Srednje – zapadno američka eparhija), jerej Radovan Petrović iz Denvera (Kolorado, Zapadno – američka eparhija), protođakon Aleksandar Grujović i đakon Slobodan Pejović.

   Slikar Huber poklanja ikonu

 

     Među vernim narodom u liturgijskom sabranju je prisustvovao   direktor Uprave za saradnju sa crkvama i verskim zajednicama pri ministarstvu pravde dr. Mileta Radojević.  Članovi hora pri hramu Vaznesenja Gospodnjeg iz Čačka su pojanjem doprineli liturgijskom blagoljepiju. Starešina belanovačkog hrama  otac Blagoje je zablagodario Episkopu na poseti i pozvao ga da češće posećuje kačerski kraj. Zahvalio se i dr Mileti Radojeviću koji je ispred Ministarstva potpisao ugovor sa Episkopom o finansiranju projekta oko renoviranja parohijskog doma pri hramu Pokrova Presvete Bogorodice u Belanovici.
       Tom prilikom Vladiki je uručen poklon od stane belanovačkog parohijana ikonopisca Nenada Hubera. On je poklonio Vladici svojeručno izrađenu ikonu Presvete Bogorodice.

Mesno groblje “ Panjevac „

         U pravoslavnoj veri posebno mesto ima vera u vaskrsenje mrtvih. Smrt čoveka nije kraj njegovog postojanja. Crkva brine o dušama svojih vernih i nakon njihovog upokojenja. Sahrana hrišćanina je važan molitveni obred pravoslavne Crkve. U tačno određene dane vrše se parastosi – molitve koje sveštenik u ime porodice i čitave Crkve prinosi Bogu za upokojenje duše i oproštaj grehova pokojnika.
          Postoje i opšti dani kada se Crkva zajednički moli za sve svoje upokojene. Ovi dani nazivaju se zadušnice. Crkva je zajednica živih, i u njoj se niko ne smatra konačno umrlim. Pominjanje imena pokojnika u Crkvi je zastupništvo bližnjih za oproštaj njegovih sagrešenja i prizivanje Božijeg sećanja koje uvodi ljude u Večni Život.
           Sahrana pokojnika je molitveni čin, i njeno organizovanje je prva briga hrišćana u slučaju smrti svog bližnjeg. Na dan prve subote, četrdeset dana i godinu dana od upokojenja vrše se, prema pravilima Crkve, molitveni pomeni ili parastosi. Obavezno je paljenje sveća kao simbol večne svetlosti i pripremanje žita koje označava veru u vaskrsenje mrtvih.
            Prvo belanovačko groblje bilo je staro kalanjevačko groblje a nalazilo se iza stare kovačnice ispod legata kraljice Marije. Poslednja sahrana obavljena  je na starom groblju 1867. godine a sahranjena je supruga Miloša Nemaka Mirića – Stamenka i njena kći Mileva . Za novo belanovačko groblje Milan Mirić  je poklonio svoj plac i ono od tada opstaje na  mestu zvanom Panjevac. Na njemu je prvi i sahranjen   Milan. Zemljoradnička zadruga „Kačer“ 1980. godine poklanja 30. ari placa za proširenje groblja.
          Do 2007.godine prilaz groblju je bio jako težak zbog velikog uspona. Uz pomoć preduzeća Rudarskog basena „Kolubara“ iz Lazarevca urađen je i asfaltiran pristojan prilaz groblju.
          O održavanju groblja niko se ne brine. Mesna zajednica Belanovice i opština Ljig nemaju rešenje za održavanje, te se sami građani organizuju da se jedan put godišnje trava na groblju pokosi. Sramota je da Belanovica za period 110. godina posojanja naselja nije uspela da podigne kapelu kako bi meštani mogli osnovne potrebe na groblju da zadovolje. Kapela nije na dnevnom redu Mesne zajednice, koja po zakonu gazduje grobljem, da je ozida. Jedini podatak o sahranjivanju, po pravoslavnim kanonima, može se naći u belanovačkoj crkvi.